W poszukiwaniu słoni w Niokolo Koba

  • Napisane przez Maciej Czapliński
  • Dział: Afryka
Park Narodowy Niokolo Koba w Senegalu fot. Maciej Czapliński Park Narodowy Niokolo Koba w Senegalu

Park Narodowy Niokolo Koba jest największym obszarem chronionym w Senegalu i jednym z najważniejszych w tej części Afryki. Jeśli ma się szczęście, można tu spotkać między innymi słonie, które w Zachodniej Afryce występują dość rzadko, i szympansy – to prawdopodobnie najbardziej wysunięte na północ miejsce, które zamieszkują.

Oprócz szympansów i słoni są też lwy. Tym bardziej więc chcieliśmy zobaczyć ten park, chociaż były poważne wątpliwości, czy pozwolą nam przejechać przezeń rowerami. W tej kwestii docierały do nas sprzeczne sygnały. Francuz, z którym korespondowałem przez wyjazdem, napisał mi, że są tu „lwy i inne bestie" i nie należy tu jechać rowerem, natomiast drugie nasze źródło informacji, mój kolega Łukasz, który również jeździł w tym regionie rowerem jakieś dwa lata temu, mówił, że nie powinno być problemu i po asfaltowej route nationale, która przechodzi przez środek parku, powinniśmy bez trudu przejechać.
By się upewnić, w Tambacoundzie udaliśmy się do biura Parku Narodowego i postanowiliśmy zasięgnąć informacji z pierwszej ręki. Spotkaliśmy Ważnego Pana odzianego w beżowy mundur z belkami na pagonach i to jego postanowiliśmy wypytać.
- Po asfalcie możecie jechać – powiedział.
Ale przyznam, że to nie było rozwiązanie, które mnie do końca satysfakcjonowało. Planowałem bowiem przeciąć park mniej uczęszczanymi drogami i dostać się w ten sposób do położonej na południe od niego, już w kraju Bassari, Salematy.
- Ce n'est pas possible – wyjaśnił grzecznie Ważny Pan, a jeden z przewodników powiedział nam dlaczego: - Gambia niesie teraz tyle wody, że przelała się ponad mostem. Jeśli chcemy tamtędy przejechać, używamy łodzi, ale turystów w ogóle tamtędy nie puszczamy.
W tej sytuacji uznałem, że należy trzymać się asfaltu, a po kraju Bassari zrobić wycieczkę z Kedougou. Tak też zrobiliśmy. Półtora dnia zajęło nam dotarcie do granic parku. Na wszelki wypadek postanowiliśmy przemknąć chyłkiem obok posterunku. Niestety, nie udało się.
- Na rowerach nie możecie jechać – stwierdził wielki i głupkowaty strażnik. - Ależ właśnie, że możemy – odpowiedziałem – pytaliśmy o to w Tambacundzie. Tylko dlatego wybraliśmy tę drogę, w przeciwnym razie jechalibyśmy lepszą drogą przez Kayes.
W krótkiej rozmowie przekonaliśmy gościa. Już nam zapowiedział, że nas przepuści, gdy z daleka wypatrzył nas jego przełożony. Przybiegł i wmieszał się do rozmowy. Niestety, był nieco bardziej inteligentny, wygadany i lepiej mówił po francusku niż pierwszy strażnik.
- Nie puszczamy rowerzystów, musicie załadować się na samochód – powiedział. - A kto za to zapłaci?- zapytałem. Pominął to pytanie. - Macie jakiś papier od dyrekcji parku? - usłyszeliśmy. Oczywiście, nie mieliśmy. Udało nam się go namówić, by zadzwonił do Tamby i spytał dyrekcję o zgodę. Rozmawiali w wolof, wtrącając tylko francuskie słowa. - Nie zgodzili się. Ce n'est pas possible. To zarządzenie najwyższego szefa.
Usztywnili się jeszcze bardziej. Ponad godzinę siedzieliśmy z nimi, popijając herbatkę i rozmową próbując ocieplić atmosferę. Wreszcie udało nam się namówić go na ponowny telefon. Poprosiliśmy, żeby ustalił, kto z nami rozmawiał przed dwoma dniami, by potwierdził, co nam wtedy powiedział.
Teraz rozmowa trwała dłużej. Po kolejnym kwadransie oczekiwania telefon zadzwonił ponownie.
- Możecie jechać. Tylko bądźcie ostrożni – usłyszeliśmy.
Nie czekając aż zmieni zdanie albo aż wróci szef posterunku, wsiedliśmy na rowery, a po minucie posterunek zniknął nam z oczu.
Teraz byliśmy tylko my i las. To zupełnie inne klimaty niż to, co widziałem we wschodniej Afryce. Las jest gęsty, wysoki, nie żaden busz, tylko regularne drzewa, akacje, drzewa tekowe, a pośród nich kępy bambusów. Z olbrzymich liści drzew tekowych kapią krople wody - aż dziw, że mogą kapać tak głośno. Tam, gdzie gąszcz jest największy, jest całkiem mroczno. Co jakiś czas pośród gęstwiny wznoszą się olbrzymie termitiery. One już na równinie robią wrażenie, a co dopiero tutaj, skryte w mroku, wsparte o pnie drzew, wznoszące się na kilka metrów - czarodziejskie zamczyska. Las jest gorący i parny. Rozbrzmiewa rozmaitymi, nieznanymi odgłosami. Słychać krzyki ptaków i małp, głośne bzyczenie owadów. Jedziemy w milczeniu, taki ten las jest onieśmielający. Rozmowa z panami trwała tak długo, że zbliża się godzina naszej południowej przerwy. Aż strach zatrzymać się tak pośrodku tego gąszczu.

 

Przy okazji dokonaliśmy ciekawego odkrycia. Czy wiecie, że jeśli na ziemię wyleje się wodę, siadają na niej motyle i jeszcze kilka godzin później są w stanie wyssać z gleby wilgoć? Tak to wygląda w praktyce.
Ale ani podczas dwugodzinnej sjesty, ani potem, gdy przez kolejne trzy godziny jechaliśmy do posterunku Niokolo Koba w samym środku parku, nie wyszły do nas żadne większe zwierzęta. Nie pokazała nam się nawet najmniejsza antylopa, a co dopiero mówić o słoniach. Gęste o tej porze roku liście nie pozwalają wzrokowi przebić się wgłąb lasu.
Jadąc, przecinamy niewielkie strumienie i rzeki. Jedne są wyschnięte, a inne pełne wody – nie wiem, od czego to zależy. Gdy znad mostku wyjrzałem na jedno z takich bajorek, usłyszałem plusk i kątem oka zobaczyłem wielkie cielsko zanurzające się w głębinie. Dwa, trzy metry miał na pewno, więc to musiał być krokodyl. Niestety, pomimo że czekaliśmy na niego jeszcze kilka minut, nie zechciał już wyjść na ląd i ukazać nam się w pełnej krasie. Zobaczyliśmy natomiast wielkiego, przynajmniej metrowego i znacznie mniej strachliwego warana.

Za to nie zabrakło nam wrażeń wieczorem. Strażnicy posterunku Niokolo Koba wiedzieli już, że przyjedziemy. Obozowisko, które kiedyś było w tym miejscu, zostało pożarte przez dżunglę. Pawiany korzystają teraz z pozostałości domów. Rozbijamy więc namioty pośrodku posterunku. W porze przygotowywania kolacji odwiedził nas guziec, który usiłował pozbawić nas sosu pomidorowego i musiał zostać w końcu odgoniony kijem. A przed świtem koncert polifoniczny z sąsiednich zarośli dały nam pawiany. Na śniadanie mieliśmy za to towarzyskiego koczkodana – złodzieja.
O naszych dalszych przygodach przeczytacie na stronie www.welocypedy.pl.

{jumi [*6]}

12°C

Warszawa

Fair

Humidity: 52%

Wind: 11.27 km/h

  • 23 Oct 2015 16°C 6°C
  • 24 Oct 2015 15°C 12°C