- Mógłby pan pochylić głowę odrobinę w prawo, panie Krzysztofie? Uprzejmie dziękuję, o to właśnie mi chodziło, teraz doskonale! Fryzjer Wojtek zdecydowanym ruchem ręki włączył maszynkę do strzyżenia. Odtąd jego słowa trzeba było wyławiać spośród monotonnego brzęku, który rozległ się po całym zakładzie.

Suterena na tyłach jednego z warszawskich ogólniaków. Zza drzwi obitych orzechową tapicerką dochodzą stłumione dźwięki: tupot obcasów, śmiech, miękkie brzmienia gitary. Przekręcam gałkę i przemierzam wąski korytarzyk. Za kolejnymi drzwiami odnajduję grupkę kobiet znajdującą się na środku niewielkiej, wyłożonej linoleum sali – ich sylwetki odbijają się w pokaźnym lustrze zajmującym długość całej ściany.