Ostrzeżenie
  • JFolder::pliki: Ścieżka nie jest folderem. Ścieżka: /home/kur365/domains/kurier365.pl/public_html/images/17242.
  • Nie powiodło się załadowanie pliku XML.
Uwaga
  • There was a problem rendering your image gallery. Please make sure that the folder you are using in the Simple Image Gallery Pro plugin tags exists and contains valid image files. The plugin could not locate the folder: images/17242
updated 12:20 AM CET, Dec 20, 2018
Na żywo:
A+ A A-

Sanktuarium Santa Maria de Guadalupe

Wyróżniony Sanktuarium Santa Maria de Guadalupe Fot.: Cezary Rudziński

Najważniejsze sanktuarium maryjne nie tylko Meksyku, ale najczęściej odwiedzane katolickie obu Ameryk, znajduje się na obrzeżach stolicy Cuidad Mexico. Jednego z najludniejszych miast świata, ale z dogodnym dojazdem metrem.

To słynna Basilica da Santa Maria de Guadalupe, zajmująca spory obszar u podnóża i na zboczu wzgórza Cerro de Tepeyac. Sanktuarium to powstało w miejscu, w którym nawrócony na chrześcijaństwo Indianin Juan Diego miał, rzekomo, w sumie cztery objawienia ciemnoskórej, w długiej błękitnej szacie, Najświętszej Marii Panny. Nazwanej później Matką Boską z Gwadelupy.

Indianin Diego

Przy czym związek jej nazwy z również „cudowną" figurą Nuestra Señora w Gwadelupie w środkowej Hiszpanii nie został, o ile wiem, dotychczas wyjaśniony. Wątpliwości jest w tym przypadku więcej. Dotyczą one nawet samego istnienia Juana Diego. Są bowiem również sceptycy, także wśród naukowców, uważający, że jego postać i rzekome widzenia zostały wymyślone, aby pomóc w szerzeniu chrześcijaństwa wśród rdzennych mieszkańców tego regionu Ameryki Północnej okresu prekolumbijskiego. I rolę tę spełniły znakomicie. Ale trzymajmy się powszechniej uznawanej wersji wydarzeń.
Według niej Indianin Juan Diego stojąc 9 grudnia 1531 r. na dawnym azteckim wzgórzu świątynnym Cerro del Tepeyac położonym niedaleko dawnej stolicy Azteków Tenochititlánu, zobaczył piękną czarną panią w niebieskiej szacie ozdobionej złotem. Uznał ją za Najświętszą Marię Pannę, ale miejscowy ksiądz, któremu o tym opowiedział, nie uwierzył mu. Juan wrócił więc na to wzgórze, gdzie nie tylko ponownie objawiła mu się ta piękna dama, ale jej wizerunek w niezrozumiały, „cudowny" sposób utrwalił się na jego tunice. Wybiegając trochę naprzód wspomnę, że ten fragment stroju Indianina w postaci obrazu znajduje się obecnie w Nowej Bazylice i jest przedmiotem kultu.

Budowle sakralne

Juan miał później jeszcze dwa kolejne widzenia Nuestra Señora de Guadalupe. Kościół w końcu uznał te objawienia za prawdziwe i miejsce to stało się obiektem kultu przyciągającym także współcześnie miliony pielgrzymów z całego świata. Przede wszystkim oczywiście katolików z Meksyku i innych krajów obu Ameryk. Z czasem, jak zwykle w podobnych sanktuariach, wzniesiono odpowiednie budowle sakralne. Najpierw z zachowanych do naszych czasów, w około 1700 roku, u stóp wzgórza Cerro del Tepeyac, zwróconą frontonem ku równinie, barokową bazylikę (Antigua Basilica) z dwiema wieżami oraz dużą, żółtą kopułą.

{gallery}17242{/gallery}
Fasada tej bazyliki pokryta jest kamiennymi płaskorzeźbami przedstawiającymi sceny z życia Maryi. Obecnie część jej wnętrza zajmuje muzeum – Museo de la Basilica de Guadalupe. Można w nim obejrzeć ciekawą kolekcję dzieł sztuki sakralnej okresu kolonialnego. Równocześnie na terenie sanktuarium powstawały kaplice. Najwspanialsza z nich, również barokowa Capilla dei Pocito, stanęła w końcu XVIII w. na miejscu czwartego i ostatniego, domniemanego objawienia Maryi Juanowi Diego. Na dosyć niezwykłym planie elipsy, z kopułą pokrytą biało-niebieskimi ceramicznymi płytkami talavera.

Kaplica na wzgórzu

Na szczycie wzgórza, za Starą Bazyliką, w miejscu pierwszego i drugiego objawienia, stanęła Capilla del Cerrito (Kaplica na Wzgórzu). Można z niej zejść schodami do Jardin del Tepeyac (Ogrodu Tepeyacu). Między nim i głównym placem całego sanktuarium stoi jeszcze jedna, najstarsza kaplica: Indian – Capilla de Indos. Zbudowana w XVII w. obok domu, w którym według tradycji mieszkał Juan Diego, podobno aż do śmierci w 1548 roku. Brak jednak informacji gdzie, mimo iż ogłoszono go świętym, został on pochowany, stanowi jeden z argumentów sceptyków wątpiących, czy on w ogóle istniał.
Najważniejszym współcześnie obiektem sakralnym sanktuarium jest nowa, wielka Basilica de Nuestra Señora de Guadalupa. Zbudowano ją na planie koła, a jej rozległe wnętrze może pomieścić równocześnie 10 tysięcy wiernych. Na co dzień to wystarcza. Ale co roku 12 grudnia, w rocznicę drugiego objawienia, podczas którego na szacie Indianina odbiła się, według przekazów, podobizna Maryi, przybywa tu po 50 i więcej tysięcy ludzi. A głównym obiektem kultu jest umieszczony dosyć wysoko, oprawiony w grube złocone ramy ten wizerunek z roku 1531 roku odciśnięty na tunice Juana Diego.

Jan Paweł II i przemyscy ludwisarze

Nie ukrywam, że patrząc nań i fotografując go, miałem poważne wątpliwości czy rzeczywiście powstał on – pomijając już kwestię w jaki sposób – w XVI wieku. Ale o przedmiotach kultu nie dyskutuję. Doroczne grudniowe uroczystości maryjne w tej bazylice mają szczególnie uroczysty charakter, o czym tylko słyszałem i czytałem, bo jestem tu w innym terminie. Po mszach i modłach w bazylice, a także w świątyniach całego kraju, na placach i ulicach meksykańskich miast i miasteczek odbywają się tańce i koncerty. W tutejszym sanktuarium maryjnym w Cuidad Mexico są również poloniki. Jednym z nich jest nadnaturalnej wielkości, odlany w brązie pomnik papieża Jana Pawła II.
Drugim zaś wolno stojąca dzwonnica, dzwony do której, jak mnie tu poinformowano, wykonali i odlali przemyscy ludwisarze. Dodam, że Nuestra Señora de Guadalupa jest patronką nie tylko Meksyku (oficjalnie Główną Patronką Nowej Hiszpanii ogłoszono ją w 1737 r., gdy uznano, że to dzięki jej wstawiennictwu zażegnana została wielka epidemia tyfusu), ale całej Ameryki Łacińskiej. Zdaniem niektórych naukowców jej kult przypomina i nawiązuje do prekolumbijskiego kultu Bogini Matki – Tonantzin. Ale jest powszechny, a święte obrazy i obrazki Matki Boskiej z Guadalupy spotyka się niemal w każdym latynoamerykańskim domu.

Warszawa