updated 2:25 PM CET, Dec 12, 2018
Na żywo:
A+ A A-

Mija 75 lat od śmierci „Zimnego drania”

7 października 1943 roku zmarł Bohdan Eugène Junod, znany większości jako Eugeniusz Bodo. Przez wielu nazywany człowiekiem instytucją, czy też renesansu.

Bodo to najpopularniejszy aktor 20-lecia międzywojennego. Urodził się w Genewie, jego ojciec był Szwajcarem, a matka Polką. Jako osiemnastolatek zaczął występować jako piosenkarz i tancerz na scenach rewiowych, początkowo w Poznaniu i Lublinie, a od 1919 r. w Warszawie. Tu m.in. w markowych kabaretach: „Qui Pro Quo”, „Morskie Oko”, „Cyganeria” i „Cyrulik Warszawski”. W 1925 r. zadebiutował w filmie „Rywale” i od tego momentu rozpoczęła się jego ogromna popularność. Ogółem zagrał w ponad 30 filmach. Grał zarówno role amantów, tragiczne, komediowe i w filmach muzycznych.

Śpiewane przez niego w filmach piosenki stawały się w Polsce szlagierami. Wśród największych hitów Bodo należy wymienić "Umówiłem się z nią na dziewiątą" i "Seksapil to nasza broń kobieca" z filmu "Piętro wyżej" (1937), "Baby, ach te baby" z "Zabawki" (1933)? czy "Już taki jestem zimny drań" z "Pieśniarza Warszawy" (1934).

Oprócz aktorstwa i muzyki zajmował się także pisaniem scenariuszy i reżyserowaniem.

Po wybuchu wojny postanowił wyemigrować do USA i złożył w tej sprawie dokumenty, ujawniając obywatelstwo szwajcarskie.

Nie zdążył wyjechać. Po ataku III Rzeszy na ZSRR NKWD aresztowało go 26 czerwca 1941 w domu i wywiozło do Moskwy, gdzie został osadzony w więzieniu Butyrki.

Decyzją specjalnej narady przy NKWD ZSRR na wniosek z 30 października 1942 podpisany przez Piotra Fiodotowa został skazany na 5 lat ciężkiego obozu wychowawczego jako element społecznie niebezpieczny. Wyrok odsiadywał zarówno w więzieniu Butyrki, jak i później w Ufie. W czasie pobytu w Moskwie o jego uwolnienie starali się w imieniu ambasady polskiej Stanisław Kot i Tadeusz Romer, jednak władze sowieckie nie wyraziły na to zgody ze względu na szwajcarskie obywatelstwo Bodo. Z tych samych przyczyn nie objęła go amnestia dla obywateli polskich.

Z Moskwy odtransportowano go do łagru w Kotłasie, w którym zmarł z wycieńczenia i głodu. Według radzieckich dokumentów stało się to 7 października 1943 roku

Warszawa